Επικίνδυνες για τους οδηγούς έχουν καταστεί και πάλι τις τελευταίες εβδομάδες οι ρίζες της περίφημης κουκουναριάς της Αρόης. Οι ρίζες του δέντρου που στέκει αγέρωχο στην είσοδο της συνοικίας εδώ και περίπου 100 χρόνια, έχουν βρει ξανά τον δρόμο του προς την επιφάνεια με αποτέλεσμα να έχει φουσκώσει το οδόστρωμα.

Πριν κάμποσο καιρό η δημοτική Αρχή της Πάτρας είχε ικανοποιήσει το δίκαιο αίτημα των κατοίκων, οικολογικών οργανώσεων και φορέων της πόλης και είχε αρνηθεί να υλοποιήσει απόφαση της προηγούμενες δημοτικής Αρχή για κόψιμο του δέντρου.

Παράλληλα αποφάσισε να προχωρήσει σε προσωρινού τύπου παρεμβάσεις στρώνοντας άσφαλτο στο σημείο, γεγονός που είχε επιτρέψει την ασφαλή διέλευση των οχημάτων. Με την πάροδο όμως των μηνών η «φύση» του δέντρου μίλησε ξανά με αποτέλεσμα το πρόβλημα να παρουσιάζεται και πάλι. Αυτή την στιγμή η κλίση του εδάφους στο σημείο φτάνει ή και ξεπερνά τους 30 πόντους.

Ως εκ τούτου Ι.Χ., λεωφορεία, φορτηγά αλλά ιδίως τα μηχανάκια που περνούν από την οδό Αρόης να δυσκολεύονται πραγματικά να περάσουν. Ο κίνδυνος τραυματισμών, ειδικά τα βράδια είναι υπαρκτός και ως εκ τούτου κάτοικοι κι επαγγελματίες της περιοχής ζητούν άμεσα παρεμβάσεις πριν είναι πολύ αργά.

Σύμφωνα με τον αρμόδιο Αντιδήμαρχο Παύλο Στάμο η υπηρεσία έργων είναι έτοιμη να προχωρήσει για ακόμα μια φορά στις απαιτούμενες παρεμβάσεις για την άρση της επικινδυνότητας. Όπως υποστηρίζει ο κ. Στάμος το πρόβλημα έχει διαπιστωθεί εδώ και μέρες όμως δεν είχε καταστεί δυνατό να υλοποιηθούν λόγω των κακών καιρικών συνθηκών που επικρατούν το τελευταίο διάστημα στην πόλη.

Πάντως κάτοικοι της περιοχής κάνουν λόγο για χαρακτηριστική καθυστέρηση εκ μέρους του Δήμου που θα μπορούσε να έχει στοιχίσει ακόμα και ζωές.

Με αφορμή την επιστροφή του θέματος στην επικαιρότητα επανέρχεται στο προσκήνιο και η πρόταση που είχε καταθέσει ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων για μια μόνιμου χαρακτήρα παρέμβαση με μια ράμπα που θα περνούσε πάνω από τις ρίζες. Αυτού του είδους το έργο θα έδινε την ευκαιρία στις ρίζες να αναπτύσσονται από κάτω χωρίς να επηρεάζουν την επιφάνεια και κατά συνέπεια δεν θα υπήρχε η ανάγκη συνεχών εργασιών.