Στην Βίκυ Μαυρομάτη

 Η Γεωργία Καλτσή,μόλις 25 ετών, έχει παραπληγία στα κάτω άκρα και οι κινήσεις της γίνονται με τη βοήθεια αμαξιδίου. Ένα μοιραίο ατύχημα ήταν αρκετό να αλλάξει τον τρόπο που κινείται αλλά δεν μπόρεσε να αλλάξει την ίδια. Κατάφερε να βρει τη δύναμη μέσα της και να συνεχίσει να ζει με το ίδιο χαμόγελο και την ίδια αισιοδοξία που είχε και πριν το τροχαίο. 

Κάποιοι τη θεωρούν παράδειγμα προς μίμηση. Η ίδια απλά θεωρεί πως το μόνο που κάνει είναι να ζει γιατί όπως ανέφερε, «η ζωή είναι μικρή αλλά ωραία». Ίσως αυτό είναι που την κάνει ξεχωριστή. Τέσσερα χρόνια μετά, η Γεωργία δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από κάποιον που περπατά γιατί πολύ απλά έχε αποδείξει πως αν υπάρχει θέληση… όλα είναι ικανά!

Θέλω να ξεκινήσω από το συγκλονιστικό ατύχημα που έζησες και ενώ άλλους θα τους σημάδευε για ολόκληρη ζωή, εσένα δεν σε πήρε από κάτω. Αντιθέτως μάλιστα απέδειξες ότι αν θέλει κάποιος, μπορεί να καταφέρει τα πάντα. Από πού αντλείς αυτή την δύναμη;

Πολλοί είναι αυτοί που αναρωτιούνται και με ρωτάνε συνεχώς. Όλη αυτή η δύναμη αντλείται από τη θέλησή μου να ζήσω. Οι γιατροί μου πάλεψαν πολύ για να με κρατήσουν στη ζωή. Κι εγώ με τη σειρά μου πάλεψα ακόμα περισσότερο. Είναι περίεργο να έχεις μία δεύτερη ευκαιρία από τη ζωή γενικά, και ειδικότερα μετά από κάτι τέτοιο. Είναι γνωστό σε όλους μας πως αν αφήσεις κάτι, σε αφήνει και αυτό κι εγώ δεν είμαι διατεθειμένη να αφήσω τη ζωή!

Τρία χρόνια μπορεί να είναι αρκετός καιρός αλλά και ελάχιστος ταυτόχρονα. Τι είναι αυτό που βλέπεις σήμερα διαφορετικά ύστερα από τόσο καιρό και τι δεν μπορείς να σβήσεις από το μυαλό σου;

Σίγουρα αυτό που βλέπω διαφορετικά είναι τα άτομα με αναπηρίες. Πριν το ατύχημα δεν είχα κάποια συγκεκριμένη γνώμη. Τώρα από αυτή τη θέση αντιλήφθηκα πως εξαρτάται από τον καθένα ξεχωριστά η προσπάθεια που θα καταβάλει αλλά και ο τρόπος που θα αντιμετωπίσει κάποια πράγματα. Όσον αφορά αυτό που δεν μπορώ να σβήσω από το μυαλό μου είναι εκείνο το βράδυ ολόκληρο και η εικόνα των προσώπων. Ειδικά το πρόσωπο του φίλου μου. Παρόλο που είχαμε περάσει πολλά τόσα χρόνια σε καθημερινή βάση, το πρόσωπό του εκείνη τη νύχτα είναι κάτι που δεν μπορώ να ξεχάσω με τίποτα.

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει ένα άτομο σε αμαξίδιο όσον αφορά την αντιμετώπιση του κόσμου και τις υποδομές;

Για το θέμα αυτό δεν φτάνει απλά μία ερώτηση αλλά και ολόκληρο άρθρο να σου γράψω πάλι δεν θα μπορέσω να το καλύψω! Σωστές υποδομές δεν υπάρχουν πουθενά πέρα από κάποια καινούρια κτίρια αλλά και πάλι η προσπάθεια που γίνεται είναι ελάχιστη. Δεν μπορείς να κινηθείς εύκολα και όσες ράμπες υπάρχουν εκεί έξω είναι ημιτελείς. Από την αντιμετώπιση του κόσμου όμως δεν έχω παράπονο κυρίως γιατί έχω μάθει να το αντιμετωπίζω κι εγώ κάπως χιουμοριστικά. Οι μεγάλοι θα κοιτάξουν με μια φατσούλα τραγική γιατί βλέπουν ένα νέο κορίτσι πάνω σε αμαξίδιο και τα παιδιά θα το δούν ως παιχνίδι ή θα ρωτήσουν καθαρά από περιέργεια τι είναι αυτό στο οποίο κάθομαι πάνω. Πάντως το κυριότερο που έχω εκλάβει γενικότερα είναι θαυμασμό και όταν με ρωτάνε πως μπορώ και το κάνω δεν έχω πραγματικά κάποια απάντηση. Είναι απλά η καθημερινότητά μου που πρέπει να συνεχίσω όπως έκανα και πριν. Για μένα έχει αλλάξει μόνο ο τρόπος που κινούμαι τίποτα παραπάνω.

 Η αεικίνητη Γεωργία που υπήρχε πριν το ατύχημα υπάρχει ακόμα και συνεχίζει ακάθεκτη. Με τι ασχολείσαι αυτή την περίοδο;

Αυτή την περίοδο παίζω μπάσκετ στην Ά εθνική στο Μαρούσι. Η ομάδα είναι μεικτή, δηλαδή αποτελείται και από άνδρες και από γυναίκες και παίζουμε μπάσκετ σε αμαξίδια. Επίσης ασχολούμαι και με την ξιφασκία κυνηγώντας τους παραολυμπιακούς, κάτι που πραγματικά ελπίζω και εύχομαι να πάει καλά. Ταυτόχρονα με όλα αυτά, δουλεύω σε μία ΑΜΚΕ η οποία έχει να κάνει με ευπαθείς ομάδες. Πρόκειται για μια τράπεζα πλεονάζοντα ρουχισμού που περισυλλέγουμε, κάνουμε τη διαλογή και ανακυκλώνουμε και κάποιο τμήμα με σκοπό την παραγωγή άλλων υλικών.

Σε θαυμάσαμε επίσης στην πασαρέλα της AXDW στη νέα συλλογή του Δημήτρη Στρέπκου για το CelebritySkin. Πώς προέκυψε η πρόταση και ποια ήταν τα συναισθήματα σου πάνω στην πασαρέλα;

Καταρχάς, η γνωριμία μου με τον Δημήτρη Στρέπκο έγινε μέσω μιας πολύ καλής μου φίλης. Τον συμπάθησα αμέσως. Είναι ένας άνθρωπος ο οποίος από τα πρώτα του βήματα στον χώρο της μόδας έχει καταφέρει να σπάσει πολλά ταμπού. Αυτό ακριβώς μου αρέσει κι εμένα. Είναι από εκείνους που θα παρουσιάσουν κάτι που δεν περιμένει να δει ο κόσμος. «Προκαλεί» με την καλή έννοια της λέξης και ευαισθητοποιεί προβάλλοντας το διαφορετικό. Μου το πρότεινε λοιπόν με σκοπό να καταρρίψει τα στερεότυπα και να αποδείξει ότι ακόμα και τα άτομα με αναπηρίες μπορούν να κάνουν μόδα και δεν μπορούσα να αρνηθώ. Δεν το μετάνιωσα άλλωστε αφού όταν άρχισα να τσουλάω στην πασαρέλα, όλοι τριγύρω μου  ήταν θερμοί, ενθαρρυντικοί και λίγο άφωνοι. Άνοιξα την επίδειξη και αντιλήφθηκα πως κατάφερα τον αρχικό στόχο. Να δουν κάτι εντελώς αναπάντεχο και να τους αφυπνίσω με τον δικό μου τρόπο.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι παραμένεις χαμογελαστή. Αυτό σημαίνει ότι ξέρεις κάτι παραπάνω και έχεις λόγους να χαμογελάς. Τι σου δίδαξε λοιπόν η περιπέτεια σου αυτή;

Και πριν το ατύχημα ήμουν έτσι. Πάντα πίστευα πως υπάρχουν πολλοί λόγοι για να χαμογελάς στην καθημερινότητά σου, απλά τώρα ίσως βρήκα λίγους παραπάνω. Ποτέ σαν άνθρωπος δεν άφηνα κάτι να με επηρεάσει τόσο που να με κάνει να χάσω αυτό το χαμόγελο. Η περιπέτεια αυτή κατάφερε να με επιβεβαιώσει.

Σίγουρα έχεις να μεταδόσεις ένα μήνυμα ζωής σε όλους. Εγώ θέλω δύο. Ένα για εκείνους που αυτή τη στιγμή παλεύουν για τη ζωή και ένα για όσους εκείνους δεν έχουν εκτιμήσει τη πραγματική της αξία.

Σε αυτούς που παλεύουν, πριν τους πω το οτιδήποτε, θέλω να τους ευχηθώ καλή δύναμη και να τους υπενθυμίσω ότι η ζωή είναι μικρή αλλά ταυτόχρονα και τόσο ωραία που αξίζει να παλεύεις γι αυτή. Σε εκείνους που δεν έχουν εκτιμήσει την αξία της έχω να πω πως ούτε αυτοί πρέπει να σταματήσουν να παλεύουν και κυρίως να μην θεωρούν κάποια πράγματα δεδομένα γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο τελικά. Ακόμα και για μένα, δεδομένο ήταν ότι περπατούσα και ξαφνικά μια μέρα όλα άλλαξαν.

Εφ. Κόσμος – dete.gr